Çok yakında yeni projemizle karşınızdayız.
Alpay Demirci, mimar

Görsel ilişkiyi kesen bir malzemenin, bu yeni niteliği ile artık tamamen başka bir sınıfta değerlendirileceği aşikar olsa gerek. Ama nasıl?

Betonarme denilen yapım sisteminin 2 elemanından biri olan bu malzemenin, sistemdeki görevi rijitlik sağlamak. Bu görevi ile kolon, kiriş ve plak döşeme olarak kullanıyoruz. Zaten sistemin diğer elemanı olan demir ve bunlarla birlikte kullanılacak olan agrega da transparan olma durumuna mani olacaktır. Bu şekilde bir işimize yaramayacak, gibi duruyor… ya da agregasız kullanım söz konusu ise halı sermek komşu ile ilişkilerimiz açısından kaçınılmaz olacak

Biraz daha zorlayalım. Ağır malzeme olan betonun, özgül ağırlığı değişip hafiflemiyorsa, bu seferde bölücü duvar olarak kullanmak da çok mantıklı gelmiyor… ki olsa bile cam tuğla mantığı gibi olabilme durumu var.

Malzemeyi üreten firma nerelerde kullanımını ön görüyor acaba?

Yormasınlar beni

Alpay Demirci, mimar

alpay@demirce.com
www.demirce.com

https://www.facebook.com/demirce.architects

Merkeze yakın en büyük arsa ve emsal büyüklüğü nedeni ile çok ciddi bir inşaat alanına sahip olan, otogarın karşısındaki bölgede düzenlenen çağrılı yarışmaya uluslararası firmaların ve Türkiye’nin önde gelen mimarlık ofislerinin katılımı ile gerçekleşti.
Demirce Mimarlık olarak hazırladığımız projede konut, ofis ve avmden oluşan karma kullanım amaçlanmış, yükseldikçe önem kazanan manzara etkisi, yakın çevrede bulunan çimento fabrikasının kirlilik etkenini devre dışı bırakacak fiziksel yapılanma, imbattan maksimum yararlanma ve avm’nin öne çıkabilmesi amacı ile arazinin köşegen uzunluğu kullanılarak yaratılan CADDE, konseptimizi oluşturmaktadır.

Sosyal bir varlık olan insanın, toplanma ve etkileşime girme isteğinin mekansal olarak karşılığının günümüzdeki karşılığının adı AVM… Bu toplanma arzusunun açılımında, mevcut arazimizde oluşturulacak “sokak” konsepti, plansal derinlikler anlamında daha doğru bir yaklaşım olsada; Çevrede var olan mevcut konut ve gelişimidüşünüldüğünde, insanları sokakta bölmemek adına tek, doğrusal olan, “cadde” konsepti tercihimiz oldu.

Caddeyi köşegen olarak kullandığımızda küçük ve orta ölçekli mağazaların derinliklerinde 1/5 oranından daha fazla kullanmadığımız için, uzak noktada kendi iç sürkülasyonu olan büyük ölçekli mağaza ve/veya elektronik market tercihimizi kullandık.
Köşegen olan, tekil, doğrusal caddede oluşabilecek maksimum perspektifi kullanabilme avantajını destekleyebilme amacı ile simetrik konut yerleşimi ve caddenin sonunda yükselen ofis binası ile kompozisyonu tamamladık.

The Competition which has been created at the opposite of Izmir Intercity Bus Terminal, the biggest building site which is closest to the city center, and has a land area about 111.300 m2 due to its imputed value, took place with International Architectural Firms and Turkey’s leading architectural offices.

Mixed usage is fact. Program includes housing, offices and shopping mall.

Concept:

*Building gets higher, vista gets more effective
*Well reasoned physical structuring in order to get rid of the side effects coming from cement factory which is close.

*Maximum utilization of onshore wind, an important wind of this region

*The “BOULEVARD” which heads along the diagonal axis of the land and highlihgts the shopping mall

Humans, as a social being, need to get together, crowd and communicate. Nowadays, this need founds its new answer as a space in shopping malls.
In this “crowding need” context, altough a “Street” concept which includes good planar solutions is more suitable; when it comes to consider the facts that housing site which exists near and in order to not interrupting pedestrian circulation with streets, we prefer a “BOULEVARD” concept which is the one and linear.
It is not possible to make spaces which has a 1/5 aspect ratio in shopping malls. So, with the diagonal Bouleavrd trailing align, we planned small and medium scale shops closer to it and huge shops/stores put far aside corners with their own circulations.

We completed this composition with two symmetric residental towers and a office tower at the end of the diagonal, linear Boulevard in order to gain maximum perspective sense from it.

Alpay Demirci, mimar

http://www.demirce.com/bornova-caddesi-avm/

Bazı mimarlar gerçekten bireyin doğasını anlama yeteneğine sahip olabiliyor. Dünyevi deneyimlerin metaforik olarak biçimlendirilmesiyle özellikle ilgileniyor.

Bir görsel metafor olan ağaçların sığınak olarak kullanılmasını ele alalım. Çoğu insan ağaçları kullanır ve onlara bakarlar. Çocuklar üzerlerine tırmanır. İnsanlar altlarında dinlenir. Ama aslında bir şekilde herkes onları güneşten kaçmak için kullanır.

Mimarlar bugünlerde ağaç metaforlarını yaygın olarak kullanmaya başladılar. Örneğin Japonya Kanagawa Teknoloji Enstitüsü’nden Junya Ishigami, metal mineli fidanların biraraya geldiği elegant bir orman yarattı. İspanya’nın Sevilya kentinde ise Alman mimarlık ofisi J. MAYER H. Architects’in dünyanın en büyük ahşap strüktürü olan “Metropol Parasol” projesi Plaza de la Encarnacion meydanına anlam, hareket ve gölgeler kazandırdı.

Junya Ishigami White Forest

Junya Ishigami White Forest

Daha önce de ağaçlardan esinlenen binalar gibi, Toyo Ito’nun Tokyo’da tasarladığı ünlü Tod’s mağazası ve Mediatheque Medya Kütüphanesi gibi, Japonya Sendai’daki sergi ve sinema salonu da bir ağaç metaforundan etkilenerek tasarlandı.

Peki ağaçlar neden mimarlara bu kadar ilham veriyor? Ağaçların insanlar için bir metaforken bile bu kadar faydalı olmalarının sebebi nedir? Sevilya projesinde ağaç tasviri ile yaratılan zarif ve özgün kamusal alan, insanlara toplanma ve korunma imkanı sunuyor. Aynen etrafa yayılmış ağaçlar gibi sınırları geçirgen olan bu alanda insanların giriş çıkışı kolay ve doğal. Bir yönlendirmeyle sınırlandırma yok. Ayrıca doğayı betimleyen bu metaforlar, bir şekilde içinde nüfus ettiği doğanın yok oluşuna da vurgu yapıyor.

J. Mayer H. Architects Metropol Parasol

J. Mayer H. Architects Metropol Parasol

Ağaç metaforu aynı zamanda dünyada bir beden içerisinde yaşamanın başlı başına bir metaforu olarak da kullanılıyor. Ağaçlar durağan birer objedir. Topluma bağlı en sağlam ve kalıcı birimi temsil ediyor. Yani ağaçları insanları ve ruhları temsil etmek için kullanıyoruz. Özellikle bilgeliği, geçmişi ve gücü sembolize etmek için… “Bir çınar…” derken o kişinin tecrübelerini ve güçlü kişiliğini betimlemiş oluyoruz.

Betimlenmiş binalar tabii ki doğanın kendisi değil. Ito’nun dallanıp budaklanan Tod’s mağazası gibi çalışmalar başta insanları şaşırtıyor. Ama süprizler ancak tasarımın bir bütünselliği varsa güven verip, kabullenilebiliniyor.

Toyo Ito Tod Store

Fakat tabi bu metaforu kullanmanın yarattığı bazı sıkıntılar da var. Örneğin iyi bi çıkış yolu bulunmadığı takdirde klişe olunabileceği gibi.

Ağaçlar çağdaş mimarlıkta kullanılan en önemli metaforlardan biri. Bugün Zaha Hadid akışkan mekanlar tasarlarken, Sanaa da ekolojik tasarıma yöneldi.

Kaç mimarın bu kavramlarla ve yapılı çevrede yaşanan bu devrimle ne kadar ilgisi var kesin bir bilgimiz yok. Ama bildiğimiz kadarı bile diğer trendlerin önüne geçtiğinin bize haberini veriyor. Tüm bu çalışmalar yapılı çevrenin insan aklına ve davranışlarına göre yapılanların pratiklerin ne kadar olumlu sonuçlar verdiğini göstermeye yetiyor. Artık her zamankinden daha çok üretmeye, çevremizi daha iyi tanımaya yarayacak üretime ihtiyacımız var.

Single Family House in Kacergine
by Gintaras Balcytis

İlginç bir Mimari Ofis Olurmuş!

The Timmelsjoch Experience Pass Museum
by Werner Tscholl

Kaynak: www.dezeen.com

This faceted museum in the Alps by South Tyrolean architect Werner Tscholl is precariously cantilevered.

Located along a mountain pass, the Timmelsjoch Experience Pass Museum was constructed to celebrate the road’s fiftieth anniversary.

Glass covers the internal walls of the building and is faceted to resemble the inside of an icy cave.

Above: photograph is by the architect

A glass cabinet at the centre of the museum exhibits a scale model of the pass, while images behind the glass explain its history.

Above: photograph is by the architect

Some other unusual museums from the Dezeen archive include one shaped like a large undulating blob and one with a softly curved shape and wide entranceway - see more museums here.

Above: photograph is by the architect

Photography is by Jürgen Eheim, apart from where otherwise stated.

The following text was provided by the museum:

Pass Museum Opened

After its consecration as part of the celebration of the 50-year anniversary of the Timmelsjoch High Alpine Road, the interior of the Pass Museum has now been fully completed.

Above: photograph is by Alexa Rainer

Situated at an elevation of 2,509 m, the new construction at the summit of the Timmelsjoch offers visitors quite an impressive sight. The museum, the foundations of which are on the North Tyrolean side but which protrudes 16 metres into South Tyrol, is housed in an “erratic boulder”.

The rocks and boulders around the Timmelsjoch provided the inspiration for the museum’s design. “We didn’t want to taint the mountainsides with any additional colour.

Above: photograph is by Alexa Rainer

As a result of the careful integration of natural materials and colours, all the new elements take a back seat, as it were”, explains the renowned South Tyrolean architect Werner Tscholl with regard to the architectural concept. Tscholl was responsible, among other things, for breathing new life into the “Messner Mountain Museum Sigmundskron” near Bolzano.

Above: photograph is by Alexa Rainer

Ice Cave

The “erratic’s” interior delivers what the Pass Museum’s exterior promises. Awaiting visitors is an “ice cave” made up of floor-to-ceiling glass formations. The historical pictures printed on the glass, (provided for the most part by Manfred Roilo), offer a striking insight into the arduous construction of the pass and the outstanding feat of achievement of the road’s pioneers.

Above: photograph is by Alexa Rainer

Short, easy-to-read trilingual texts take visitors on a journey through the road’s history – from the early vision, to its construction, to its opening in 1959 and to its link with South Tyrol in 1968. The historic model of the road has been recreated 1:1 and is presented in a stalagmite, a glass display case.

Above: photograph is by Alexa Rainer

Unimaginable in this day and age, the men completed the foundations of the 12 km-long high Alpine road by hand, stone for stone. Counter piece is a stalactite hanging from the ceiling which houses a further highlight. It exhibits the “fibula” (brooch) which was discovered near the summit and which provides evidence that people walked over the pass some 300 years before Christ.